جراحي هاي چاقي

حلقه معده

يک جراحي چاقي محدود کننده است که طي آن يک حلقه قابل ارتجاع در قسمت فوقاني معده تعبيه مي شود. بدين ترتيب حفره ورودي معده کوچکتر شده و ميزان غذايي که مي توان در يک وعده دريافت نمود، کاهش مي يابد. همچنين استفاده از جراحي چاقي حلقه در اين روش باعث مي شود که معده ديرتر خالي شده و احساس گرسنگي ديرتر به وجود آيد. در نتيجه با محدود شدن غذاي دريافتي، کاهش اشتها و کند شدن فرآيند هضم غذا، بيمار شروع به کاهش وزن خواهد نمود.

 باي پس معده

اين تکنيک جراحي چاقي يک روش ترکيبي از محدود کننده ها و اختلال در جذب است. ابتدا معده بسته مي شود تا گنجايش کمتري داشته باشد. قسمت عمده معده و بخشي از روده کوچک باي پس مي شود؛ به نحوي که يک قسمت از روده مستقيماً به معده کوچک شده وصل مي گردد. در نتيجه بيمار نمي تواند به اندازه قبل بخورد و نيز مواد غذايي و کالري کمتري را از طريق روده جذب مي کند.

تحقيقات درباره جراحي چاقي علمي چه مي گويند؟

مقايسه نتايج حاصل از دو روش جراحي چاقي

نتايج اغلب مطالعات حاکي از آن است که در يک سال اول بعد از عمل جراحي چاقي ميزان کاهش وزن ناشي از باي پس 25% بيشتر از باندينگ است؛ برخي جراحان گزارش داده اند که طي 5 سال، کاهش وزن ناشي از دو روش جراحي چاقي قابل مقايسه است (55% براي باندينگ در مقايسه با 59% براي باي پس) اما برخي مطالعات ديگر حاکي از آن است که اختلاف اثرگذاري دو روش در طول زمان ثابت مي ماند و به طور کلي روش جراحي چاقي باي پس مؤثرتر است. همچنين بنا بر اغلب مطالعات، بهبود بيماري هاي همزمان در باي پس 25% بيشتر است؛ بدين معني که از هر 4 نفري که به جاي عمل جراحي چاقي باندينگ تحت عمل باي پس قرار مي گيرند، بيماري هاي همزمان يک نفر (نظير بيماري هاي قلبي و …) بهبود مي يابد اما مطالعات ديگري نيز منتشر شده است که دو روش را از اين منظر يکسان دانسته اند. از سوي ديگر عوارض بلندمدت نظير نياز به تکرار عمل جراحي چاقي (ناشي از لغزيدن حلقه يا باز شدن حفره معدي) در باي پس کمتر است (14% در مقابل 17% درصد). از طرفي باندينگ يک جراحي چاقي ساده تر و کم تهاجمي تر است. همچنين مدت زمان جراحي حدود 68 دقيقه، مدت زمان لازم براي بستري شدن حدود 2 روز و به طور کلي زمان لازم براي بهبودي کمتر از 1 هفته است. همچنين شواهد حاکي از آن است که عوارض کوتاه مدت و نيز نرخ مرگ و مير در جراحي چاقي   باندينگ کمتر است (06/0% در برابر 17/0%)، هر چند نرخ مرگ و مير در هر دو روش کم است. خطرات عمومي ناشي از جراحي چاقي (نظير خونريزي و …) در دو عمل قابل مقايسه است. به طور کلي نشان داده شده است که عوارض کوتاه مدت در جراحي چاقي باندينگ 1/1% تا 3/6% کمتر از باي پس است.

رضايت بيماران

مطالعات معدودي در اين زمينه منتشر شده است؛ مطالعه اي در سال 2006 نشان مي دهد که 80% بيماراني که جراحي چاقي باي پس انجام داده بودند از نتيجه عمل بسيار راضي بودند و هيچ بيماري کاملاً ناراضي يا پشيمان نبود. در مقابل تنها 46% بيماراني که جراحي چاقي باندينگ انجام داده بودند وضعيت خود را بسيار راضي گزارش کردند و 19% از افراد تحت عمل نيز اذعان کردند که بسيار ناراضي يا حتي پشيمان هستند. بنابراين از منظر رضايت بيماران، بين دو گروه اختلاف معني داري وجود داشت.

نتايج حاصل از دقيق ترين مطالعات

يکي از مطالعات گسترده و دقيقي که در سال 2006 منتشر شده، 181 بيمار را مورد مقايسه قرار داده است. در اين تحقيق افراد دو گروه از نظر سن، جنسيت، BMI و تاريخ جراحي يکسان بودند و تنها تفاوت آماري دو گروه در نوع جراحي چاقي انجام شده بود. در اين مطالعه نشان داده شد که در سال اول، افراد تحت باي پس به طور ميانگين 76% اضافه وزن خود را از دست دادند در حالي که اين نرخ براي بيماران جراحي چاقي باندينگ 48% بود. همچنين مشاهده شد که اين نتيجه تا 3 سال پايدار ماند. ديابت همزمان در 78% بيماران با ي پس درمان شد اما اين نرخ براي باندينگ 50% بود. نياز به تکرار عمل جراحي چاقي در باي پس 19% و در باندينگ 24% بود. در اين مطالعه هيچ مرگ و ميري گزارش نشد. مطالعه ديگري که در سال 2012 منتشر شد، 442 بيمار را پس از جراحي چاقي و تا 6 سال بعد از آن مورد بررسي قرار داده است. در اين تحقيق تأييد شد که در سال اول بعد از عمل باي پس، کاهش وزن بيشتر است و اين برتري تا پايان سال ششم نيز ادامه مي يابد. شکست جراحي چاقي (باقي ماندن 35BMI> يا بازگشت وزن به حالت اوليه) پس از باندينگ بيشتر بود (3/48% در مقابل 3/12%). اثرات جانبي بلند مدت و نياز به تکرار عمل بعد از جراحي چاقي باندينگ نيز بيشتر بود (به ترتيب 6/41% در مقابل 19% و 7/26% در مقابل 7/12%) اما مشکلات بعد از عمل در باي پس بيشتر بود (2/17% در مقابل 4/5%). بهبود بيماري هاي همزمان نيز بعد از باي پس بيشتر مشاهده شد.

مقايسه اثرات کلي دو روش جراحي

در جدول زير دو روش جراحي چاقي گاستريک باندينگ و گاستريک باي پس، به طور کلي و از زواياي مختلف مورد مقايسه قرار گرفته اند.

جمع بندي

اطلاعاتي که تاکنون بدست آمده است به وضوح مؤيد آن است که طي يک سال اول، کاهش وزن در جراحي چاقي باي پس به طور معني داري بيشتر مي باشد. جامع ترين مطالعات نشان مي دهند که اين اختلاف در کاهش وزن تا 5 سال نيز ثابت مي ماند. همچنين نرخ درمان بيماري هاي همزمان نظير ديابت، فشار خون و … در جراحي چاقي باي پس بالاتر است. ميزان رضايت بيماران پس از عمل جراحي چاقي باي پس بيشتر است. عوارض کوتاه مدت در باي پس و عوارض بلندمدت در باندينگ بيشتر است اما به طور کلي عوارض باي پس شدت بيشتري دارد. از سوي ديگر در باندينگ جراحي چاقي ساده تر بوده و مدت زمان انجام آن کوتاه تر است، زمان بستري و بهبودي کمتري نياز دارد، ضايعات پس از عمل در آن کمتر است و به طور کلي تغييرات کمتري در سيستم طبيعي گوارش ايجاد مي کند. بنابراين اخيراً محبوبيت بيشتري در ميان جراحان يافته است. همچنين تبليغات بيشتري به سود اين روش در جريان است (چون روش جديدتر است و با تبليغات سعي مي شود که در ميان مردم جا بيفتد). اين در حالي است که بررسي مزايا و معايب هر يک از اين دو روش جراحي چاقي و تأثير خصوصيات فيزيکي بيمار بر روي نتيجه حاصل از جراحي چاقي ، نياز به مطالعات دقيق و جامع در اين زمينه را آشکار مي سازد. به طور خلاصه مي توان بيان کرد، جهت درمان چاقي مفرط که مي تواند اثرات جدي بر سلامتي بيمار بگذارد، انجام جراحي چاقي توصيه مي شود. انتخاب نوع جراحي به شرايط بيمار بستگي خواهد داشت. اگر خود شخص اراده قوي براي کاهش وزن داشته باشد و برنامه هاي تجويزي پس از عمل را به دقت دنبال کند، استفاده از حلقه گذاري مي تواند براي او گزينه مناسبي باشد. در غير اين صورت جراحي چاقي باي پس با ارائه نتايج سريع تر، پايدارتر، احتمال شکست کمتر و توانايي بيشتر در کاهش بيماري هاي همزمان، همچنان گزينه بهتري به نظر مي رسد، هر چند تغييراتي که در سيستم گوارش مي دهد تقريباً بازگشت ناپذير است.